कोभिड–१९ पछि नेपाली चलचित्र क्षेत्र सामान्य अवस्थामा फर्कन समय लाग्ने देखिएको थियो। यस्तो संक्रमणकाललाई चलचित्रको पहिचानबारे सोच्ने अवसरका रूपमा लिनुपर्ने विचार यस लेखमा प्रस्तुत गरिएको छ।
चलचित्रमा कुनै समुदायको पहिचान प्रस्तुत गर्नु र नेपाली चलचित्रकै विशिष्ट पहिचान निर्माण गर्नु अलग विषय हुन्। दलित, मधेसी, आदिवासी, जनजाति र महिलाका अनुभवलाई गम्भीर रूपमा चित्रण गर्दा पर्दामा समाजको विविधता देखिन्छ। त्यही अभ्यासले दीर्घकालमा नेपाली चलचित्रको आफ्नै स्वर विकसित गर्न पनि मद्दत गर्न सक्छ।
विषयवस्तुका साथै प्राविधिक क्षमता र चलचित्र निर्माणको संरचना पनि पहिचानका आधार हुन्। मौलिक कथा र स्थानीय जीवनसँग जोडिएको प्रस्तुति कस्तो हुनुपर्छ भन्ने बहसलाई स्पष्ट र व्यावहारिक बनाउनु आवश्यक छ।